شاعری با دفتری از گلوله های خیس

يك وسوسه مرگآور و نيرومند به قلبم چنگ انداخته است...

مثل كوه محكم و آرامم؛ اما آتشفشان هم راه خودش را مي رود، كار خودش را ميكند!

من، پاييز، عشق/ مرگ و يك وسوسه معطر و نيرومند...

اي زن دلخواه!

با وسوسه تازه چه خواهي كرد؟!

شاعری با دفتری از گلوله های خیس...

بله...فصل گرم و کسالت آور تابستان تمام شد و حالا...ورود دوباره من به رنگ، به بارانهاي ناگهاني خوشعطر و قدم زدن در خيابان هايي که يکبار ديگر رؤياهاي ناممکن را در قلبم بيدار مي کنند...پاييز که مي آيد از هميشه بهترم...باد سمج و نيمه سرد مي وزد و من کمي از آن حالت عاقل و حسابگر هميشگي بيرون مي آيم...اصلاً دوباره با شهامت ميشوم... اگر تو هم دلت با پاييز است، آمدنش برايت متبرک و رنگباران باشد... شاعری با دفتری از گلوله های خیس...